Św. Małgorzata
Twórca Georg Leonhard Weber
Data powstania 1709-1710 rok
Wymiary wys. 239 cm
Materiał / technika drewno grunt polerowany (szypolen) w kolorze białym polichromia techniki stolarskie i snycerskie złocenia
Miejsce ekspozycji Nawa główna ściana południowa na piątym idąc od wschodu filarze arkady międzynawowej
Figura, ustawiona na konsoli przymocowanej do ściany, przedstawia wyobrażoną w całej postaci Św. Małgorzatę. Ukazano ją w ożywionym ruchu, nieco odwracającą się od widza. Jej młoda twarz okolona jest krótkimi włosami i nakryta chustą. Święta ubrana jest w długie, skłębione i bogato pofałdowane szaty. W prawej opuszczonej wzdłuż ciała ręce Małgorzata trzyma krzyż opleciony palmą męczeńską. Poniżej krzyża, obok nogi świętej wyobrażono pokonanego smoka symbolizującego szatana. Św. Małgorzata należy do grupy świętych dziewic i męczenniczek szczególnie czczonych w średniowieczu: cztery najważniejsze z nich (Barbara, Dorota, Katarzyna i Małgorzata) określane były jako „główne” („Virgines Capitales”). Tylko niektóre szczegóły z życia świętej mają pełne potwierdzenie w wiarygodnych źródłach. Małgorzata żyła na przełomie III i IV wieku w Antiochii na Bliskim Wschodzie. Nawrócona na chrześcijaństwo odrzuciła konkury zamożnego poganina oświadczając, że poświęciła się Chrystusowi. Ponieważ działo się to w czasie prześladowań chrześcijan za cesarza Dioklecjana został wtrącona do więzienia, była torturowana i w końcu wykonano na niej wyrok śmierci. Przedstawiana jest z ujarzmionym smokiem – obrazem szatana, który kusił ja w więzieniu, a przepędzony przez nią został za pomocą krzyża.
Opis: Całopostaciowe, w dużym stopniu pełne, ścięte z tyłu i głęboko wydrążone przedstawienie stojącej Św. Małgorzaty ustawione na konsoli zawieszonej na filarze. Konsola wydatna, ozdobiona od przodu masywnym wolutowym kartuszem poprzedzonym od dołu rodzajem podwieszonej rowkowanej „muszli”. Kartusz z boków dekorowany liśćmi; w jego centrum owalna tablica ze złotym napisem na czerwonym tle: „In honorem | S. MARGARITHA | Virg. Mart.”. Ponad kartuszem górna część konsoli, wieloboczna, profilowana w formie gzymsu, pokryta brązową marmoryzacją. Na górnej powierzchni konsoli dodatkowa podstawa pod figurę w formie grubej płyty (od przodu pośrodku poszerzona przez niewielki występ, o który czubek stopy opiera święta). Małgorzata dość mocno poruszona, o spiralnie skręconej sylwetce, z lewym biodrem wygiętym, z prawą nogą mocno wysuniętą do przodu, ugiętą w kolanie oraz lewą cofniętą, skręcono nieco w bok (wyjątkowo obfite długie szaty świętej, dramatycznie skłębione i mocno pofałdowane w dużym stopniu „ukrywają” w sobie pozycję ciała świętej). Obie stopy postaci widoczne częściowo spod krawędzi szat, odziane w pełne buty. Głowa świętej przechylona jest w tym samym kierunku, w którym wygięte są jej biodra, odwrócona od widza w 3/4. Kobieca, młoda, pociągła twarz o długim nosie, okolona stosunkowo krótkimi włosami; na nich luźno ułożona chusta spływająca na plecy i z przodu na lewy bark postaci. Prawa ręka świętej opuszczona w dół, stykająca się z ciałem, z dłonią odstawioną na zewnątrz (w dłoni poziomo ułożony krzyż o dość długim dolnym ramieniu opleciony liśćmi palmy). Lewa ręka zgięta w łokciu i ułożona poziomo na tle postaci nieco powyżej bioder, z dłonią ukazaną w wytwornym, nieco egzaltowanym geście. Święta ubrana w długie, trudne do rozwarstwienia szaty: spodnią i płaszcz. U dołu, przy prawej nodze świętej, ukazano wspierającego się na tej samej co Małgorzata płycie postumentu, ujarzmionego smoka wznoszącego ku górze lewą łapę i łeb z otwartą paszczą. Rzeźba w białym kolorze polerowanego gruntu z drobnymi złotymi elementami: na konsoli z krawędziami wolutowych form kartusza oraz niektórymi drobnymi listkami; w obrębie figury z bardzo drobnymi elementami (część krawędzi szat, krzyż, obroża smoka i jego pazury).
Historia: Figura jest jedną z dziewięciu rzeźb świętych ustawionych z inicjatywy jezuitów w 1710 roku na konsolach zawieszonych na filarach nawy głównej. Każda z rzeźb ufundowana została przez inną osobę – wykonanie figury Św. Małgorzaty sfinansował świdnicki radny Johann Löffler na pamiątkę kaplicy pod wezwaniem tej świętej przy Bramie Kraszewickiej.
Charakterystyka: Jezuici, aby nawiązać do katolickiej, średniowiecznej przeszłości Świdnicy postanowili, że każda figura przedstawiać będzie patrona jednej z kaplic ustawionych przy bramach prowadzonych do miasta. Wezwanie św. Małgorzaty nadane w średniowieczu jednej z tych kaplic, czego konsekwencją było wykonanie figury świętej, w owych czasach wydawało się oczywiste ze względu na ogromną popularność tej świętej. Była ona najczęściej przedstawiana razem z innymi dziewicami-męczenniczkami: Barbarą, Dorotą i Katarzyną, które określane były po łacinie jako „Virgines Capitales” – „Wielkie [główne, najważniejsze] Dziewice”. Łączy je też to, że nowsze badania nad życiorysami świętych ujawniły, że spora część informacji na ich temat, które w średniowieczu uchodziły za niepodważalną prawdę, miało swoje źródło w późniejszych, niekiedy na poły fantastycznych żywotach i popularnych relacjach o cudach. O św. Małgorzacie wiadomo niewiele. Żyła na przełomie III i IV wieku w Antiochii na Bliskim Wschodzie i była nawróconą na chrześcijaństwo córką pogańskiego kapłana. W okresie tzw. prześladowań Dioklecjana obdarzył ja uczuciem wpływowy Rzymianin, którego odtrąciła oświadczając, że poświęciła się Chrystusowi. Zamknięta w więzieniu, była torturowana i została w końcu uśmiercona. Smok, który zwykle jej towarzyszy obrazuje szatana, który kusząc ją w więzieniu został przez św. Małgorzatę pokonany dzięki znakowi krzyża. Połączona z krzyżem palma widoczna w rzeźbie świdnickiej symbolizuje męczeństwo świętej.
Bibliografia
Hermann Hoffmann, Die Jesuiten in Schweidnitz, Schweidnitz 1930 (Zur Schlesischen Kirchengeschichte, Nr 3), s. 153.
Erich Wiese, Thomas Weisfeldt, ein nordischer Barockbildhauer in Schlesien, „Jahrbuch der Preussischen Kunstsammlungen“, Bd. 55, 1934, s. 79
Edmund Wilhelm Braun, Studien zur schlesischen Barockplastik. II. Die Künstlerische Entwicklung des Schweidnitzer Bildhauers Georg Leonhard Weber bis 1725, „Kunst und Denkmalpflege in Schlesien“, Bd. 2, 1939, s. 128-129
Danuta Ostowska, Jerzy Leonard Weber rzeźbiarz śląski epoki baroku, „Roczniki Sztuki Śląskiej” T. II, 1963, s. 97-98, figura Św. Małgorzaty - il. nlb. lewa na tabl. XXXVI w obrębie wkładki z tablicami po s. 160.
Danuta Ostowska, Zespół rzeźbiarski w Konarach, „Roczniki Sztuki Śląskiej, T. IV, 1967, s. 218
Danuta Ostowska, Rzeźba śląska 1650-1770. Katalog wystawy, Muzeum Narodowe we Wrocławiu, Wrocław 1969
Danuta Hanulanka, Świdnica, Wydanie II poprawione i uzupełnione, [seria: „Śląsk w Zabytkach Sztuki”, pod redakcją T. Broniewskiego i M. Zlata], Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1973, s. 88-89, figura Św. Małgorzaty – s. 88.
Konstanty Kalinowski, Rzeźba barokowa na Śląsku, Warszawa 1986, s. 180-181, przypisy 251-252 na s. 225.
Edmund Nawrocki, Kościół parafialny św. Stanisława i św. Wacława w Świdnicy. Przewodnik, Świdnica 1990, s. 23-24.
Teatr i mistyka. Rzeźba barokowa pomiędzy Zachodem a Wschodem, [katalog wystawy], Poznań, Muzeum Narodowe, czerwiec – sierpień 1993, Katalog pod redakcją Konstantego Kalinowskiego, Poznań 1993, [edycja polsko-angielska], s. I.104 - notę biograficzną Jerzego Leonarda Webera opracował Konstanty Kalinowski
Dariusz Galewski, Kościół Jezuitów w Świdnicy na tle pozostałych gotyckich świątyń prowincji czeskiej Towarzystwa Jezusowego [w:] Śląsk i Czechy. Wspólne drogi sztuki, Materiały konferencji naukowej dedykowane Profesorowi Janowi Wrabecowi, [seria: „Acta Universitatis Wratislaviensis” No 2953, „Historia Sztuki” XXIV], Wrocław 2007, s. 263.
Sobiesław Nowotny, Przewodnik po świdnickiej katedrze, Autor zdjęć Mariusz Barcicki, Świdnica 2009, s. 70-71.
Dariusz Galewski, Jezuici wobec tradycji średniowiecznej. Barokizacje kościołów w Kłodzku, Świdnicy, Jeleniej Górze i Żaganiu, [seria: „Ars Vetus et Nova”, Redaktor serii W. Bałus, T. XXXVI], Kraków 2012, s. 195 i 222.
Barbara Skoczylas-Stadnik [tekst], Franciszek Grzywacz [fotografie], Katedra świdnicka perłą Dolnego Śląska, Legnica 2016, s. 32 i 34-35 (il. z podpisami), figura Św. Małgorzata – il. górna prawa na s. 34.
Artur Kolbiarz, Michael Klahr Starszy, Paul Stralano i rzeźba barokowa w Świdnicy. Nowe uwagi na temat edukacji artystycznej Klahra, „Roczniki Sztuki Śląskiej”, T. XXVII, 2018, s. 147





